بعضی ساختمان‌ها فقط ساختمان نیستند؛ آرشیوی از بدشانسی، فقر و جنایت‌اند. هتل سیسیل در مرکز لس‌آنجلس — چند خیابان آن‌طرف‌تر از زرق‌وبرق هالیوود — یکی از همین‌هاست: مکانی که در آن ده‌ها نفر جان باخته‌اند، دو قاتل سریالی اقامت داشته‌اند و مشهورترین معمای اینترنتی دهه گذشته در آن رقم خورده است.
در لاگ ۳: هتل جهنمی سیسیل سراغ این ساختمان رفته‌ایم. این مقاله، پیش‌زمینه تاریخی آن اپیزود است.
رؤیایی که در بحران بزرگ فرو ریخت
عکس واقعی هتل سیسیل، ۲۰۱۳ — Zheng Zhou / Wikimedia Commons (CC BY-SA)
هتل سیسیل در سال ۱۹۲۴ افتتاح شد؛ ساختمانی با حدود ۷۰۰ اتاق و لابی‌ای به سبک بوزار با سنگ مرمر و شیشه‌های رنگی، ساخته‌شده برای بازرگانان و گردشگرانی که به مرکز روبه‌رشد لس‌آنجلس می‌آمدند. سرمایه‌گذارانش خواب رقابت با هتل‌های لوکس را می‌دیدند.
اما زمان‌بندی بدتر از این ممکن نبود. پنج سال بعد، سقوط وال‌استریت و رکود بزرگ از راه رسید. محله اطراف هتل به‌تدریج به «اسکید رو» تبدیل شد — منطقه‌ای که تا امروز یکی از بزرگ‌ترین تجمع‌های بی‌خانمان‌های آمریکاست. هتل مجبور شد اتاق‌هایش را با ارزان‌ترین قیمت به هر کسی اجاره دهد؛ و «هر کسی» یعنی از کارگران فصلی تا آدم‌هایی که نمی‌خواستند پیدا شوند.
تابلوی نرخ اتاق هتل سیسیل — Alvarenga / Wikimedia Commons
«هتل خودکشی»
از دهه ۱۹۳۰ به بعد، نام سیسیل مدام در ستون حوادث روزنامه‌ها تکرار شد. آمار دقیق مرگ‌ومیر در این هتل هیچ‌وقت رسمی نشده، اما گزارش‌های ثبت‌شده شامل ده‌ها خودکشی است — آن‌قدر که در محله به آن لقب «The Suicide» داده بودند. چند نمونه ثبت‌شده در پرونده‌های آن سال‌ها:
- در ۱۹۳۲، مردی به نام سی. استنلی در اتاقش با گاز خودکشی کرد؛ یکی از اولین موارد ثبت‌شده.
- در ۱۹۶۲، زنی جوان به نام پائولین اوتون خود را از پنجره طبقه نهم پرت کرد و هنگام سقوط، رهگذری به نام جورج جیانینی را هم کشت.
- در ۱۹۴۴، نوزادی توسط مادرش — دوروتی جین پورسل — از پنجره به بیرون انداخته شد؛ دادگاه او را به دلیل جنون تبرئه کرد.
قتل «گلدی»؛ پرونده‌ای که هرگز حل نشد
یکی از تلخ‌ترین فصل‌های تاریخ هتل، قتل «پیجن گلدی» آزگود در سال ۱۹۶۴ است؛ زن سالخورده و محبوبی که در اتاقش زندگی می‌کرد و به کبوترهای پارک مقابل هتل غذا می‌داد. گلدی در اتاق خودش به قتل رسید — صحنه‌ای خشن که هتل را در شوک فرو برد. با وجود یک بازداشت اولیه، قاتل هرگز محکوم نشد و پرونده تا امروز باز مانده است.
مهمانانی که کابوس بودند
هتل سیسیل، خیابان مین، ۲۰۰۵ — Jim Winstead / Wikimedia Commons (CC BY)
در دهه‌های ۸۰ و ۹۰، سیسیل میزبان دو نفر بود که نامشان در تاریخ جنایت آمریکا ثبت شده: ریچارد رامیرز، معروف به «شکارچی شب»، که در اوج قتل‌هایش در طبقات بالای همین هتل اتاق داشت؛ و جک اونترویگر، نویسنده اتریشی‌ای که همزمان با اقامتش در سیسیل، سه زن را در لس‌آنجلس به قتل رساند. داستان کامل این دو را در مقاله جداگانه‌ای نوشته‌ایم: قاتلان سریالی هتل سیسیل.
حتی افسانه‌های هالیوودی هم به سیسیل چسبیده‌اند؛ از جمله این روایت تأییدنشده که الیزابت شورت — قربانی پرونده مشهور «کوکب سیاه» — در روزهای آخر زندگی‌اش در بار هتل دیده شده است. سندی برای این ادعا وجود ندارد، اما نشان می‌دهد چطور هر تراژدی لس‌آنجلس، راهی برای اتصال به این ساختمان پیدا می‌کند.
۲۰۱۳؛ سالی که سیسیل جهانی شد
با همه این تاریخ، هتل سیسیل تا سال ۲۰۱۳ فقط در لس‌آنجلس بدنام بود. چیزی که آن را به پدیده‌ای جهانی تبدیل کرد، ناپدید شدن دانشجوی ۲۱ ساله کانادایی، الیزا لم، و ویدئوی عجیب آسانسور بود؛ پرونده‌ای که میلیون‌ها «کارآگاه اینترنتی» را درگیر کرد و مرز بین واقعیت و افسانه را برای همیشه در این پرونده مخدوش کرد. تحلیل کامل آن ماجرا را در مقاله پرونده الیزا لم بخوانید.
هتل در سال ۲۰۱۷ برای بازسازی تعطیل شد، نامش چند بار عوض شد (از جمله «Stay on Main») و در ۲۰۲۱ بخشی از آن به مسکن حمایتی برای افراد کم‌درآمد تبدیل شد. ساختمان امروز ثبت تاریخی شده است — هم به‌خاطر معماری‌اش، هم شاید به‌خاطر جایگاهش در حافظه تاریک شهر.
سیسیل؛ ساختمان نفرین‌شده یا آینه یک شهر؟
روایت‌های ماورایی درباره سیسیل فراوان است، اما در پادکست جنایی لاگدیو نگاه دیگری را ترجیح می‌دهیم: سیسیل «نفرین‌شده» نیست؛ ساختمانی است که صد سال در قلب فقیرترین نقطه لس‌آنجلس ایستاده و هر آنچه شهر پنهان می‌کرد — اعتیاد، بی‌خانمانی، بیماری روانی و خشونت — از لابی آن عبور کرده است.
این زاویه را با جزئیات کامل در لاگ ۳: هتل جهنمی سیسیل بررسی کرده‌ایم؛ اپیزودی از یک پادکست معمایی که سعی می‌کند شواهد را از افسانه‌ها جدا کند. آرشیو کامل پرونده‌ها هم در صفحه اپیزودها در دسترس است.
